Wednesday, September 22, 2010

ആരെയോ തേടും കണ്ണുകളാല്‍ ഞാന്‍
ഏകനായി ആ ഇടവഴിയില്‍..
തണല്‍ മരങ്ങള്‍ തന്‍ നടുവില്‍...
കൊഴിഞ്ഞു വീണ പുഷ്പങ്ങളാല്‍
നിബിഡമായ പാതയോരത്ത്..
പ്രതീക്ഷകള്‍ തന്‍ കൂമ്പാരത്തില്‍..
മഴയെ കാക്കും വേഴാമ്പല്‍ പോല്‍..
എന്തിനോ വേണ്ടി ഇനിയും..
കാത്തുനിന്നു..അനന്തമായി..
അറിഞ്ഞില്ലേ എന്‍ സ്നേഹം ..
അതോ കണ്ടില്ലെന്നു നടിപ്പതോ..
നിന്‍ മൌനത്താല്‍ ഇടറിയെനിദയം,
മുറിഞ്ഞുപോയ് ആയിരം ചീളുകലായ്

Tuesday, September 14, 2010

ഇരുളിനെ പേടിച്ച നാളുകള്‍...

ഇന്നലെ രാത്രി തീരെ ഉറക്കം വന്നില്ല , നടക്കണം എന്ന് തോന്നിയതിനാല്‍ ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.പകല്‍ സമയങ്ങളിലുള്ള ആരവങ്ങളെല്ലാം കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തീര്‍ത്തും ശാന്തമായ മുഖം.ഹൈ വേയിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പല്‍ മാത്രം.രാത്രിയുടെ ശാന്തത എന്റെ ഓര്‍മകളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി.ഇരുളില്‍ ഏകനായി നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ആ പഴയ പല്ലവി ഇരുമ്പി വന്നു"അമ്മേ എനിക്ക് ഇരുട്ടില്‍ പോകാന്‍ പേടിയാകുന്നു ", പകലുകളില്‍ ചേച്ചി പറഞ്ഞു തരുന്ന യക്ഷിയുടെയും പ്രേതത്തിന്റെയും കഥകള്‍ എന്നില്‍ രാത്രിയുടെ കൂരിരുള്ളില്‍ ഭയം നിറച്ചിരുന്നു .കൂര്‍ത്ത ദംഷ്ട്രകള്‍ നീട്ടി ചോരയ്കായി കൊതിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കഥകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഭീതിയുടെ കനലുകള്‍ ചേച്ചി വിതച്ചിട്ടുണ്ടാവും, പിന്നീട് ഏകനായി നില്‍കുന്ന ഓരോ വേളയിലും അവ എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപെടുത്തി,ക്ലാസ്സുകളില്‍ ഫ്രീ പിരീടുകളില്‍ അവളുടെ കൂട്ടുകാരികള്‍ പറയുന്ന കഥകള്‍ അതിലും ഭംഗിയായി ഞങ്ങള്ക് മുന്നില്‍ അവതരിപിക്കാന്‍ ചേച്ചിക്ക് കഴിഞ്ഞു , ഞാനും ചന്ദ്രേട്ടനും,ചിന്നുവും അത് കേട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ചിരിക്കും.ചേച്ചിയെക്കാളും ചെറിയ മൂപ്പുന്ടെങ്കിലും ചന്ദ്രേട്ടനും ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു.നട്ടുച്ച നേരങ്ങളില്‍ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയാല്‍ മുക്കികൊല്ലുന്ന പ്രേതത്തെ പറ്റി അവള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും അമ്മൂമ്മ പറയും അത് ഉള്ള കാര്യം തന്നെയാണെന്ന്. ഇരുളില്‍ ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടായാല്‍ എനിക്ക് ധൈര്യമാന്ന് അപ്പോള്‍ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഇരുളിനെ നോക്കി ഞാന്‍ കൊഞ്ഞനം കുത്തും ഒരു വീരനെ പോലെ ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങും.അതെ പോലുള്ള ഇരുളില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ അച്ഛനെയും ആദ്യമായി കാണുന്നത് എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ രാത്രിയ്ല്‍ പെട്ടിയും തൂക്കി ഇരുഉട്ടിനെ ഭയക്കാതെ വരുന്ന അച്ഛന്‍, അതെ പോലെ തന്നെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക് ശേഷം എന്നോട് പറയാതെ അതെ പെട്ടിയും എടുത്ത് ഇരുളിലേക്ക് പോകുന്ന അച്ഛന്‍. പിന്നെ ഓരോ രാത്രിയും കാത്തിരിപ്പാണ് ഇരുളിലേക്ക് അച്ഛന്‍ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് , ചോര കുടിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കയ്യില്‍ പെട്ടാല്‍ അച്ഛനെയും കൊല്ലുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, അപ്പോള്‍ അവള്‍ പറയും അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ ഇരുമ്പിന്റെ അംശമുള്ള സാധനം വല്ലതും ഉണ്ടാവും അത് കൊണ്ട് യക്ഷിയെ പേടിക്കേണ്ടെന്നു, എന്നാലും എനിക്ക് സമാധാനമാവില്ല ഒരു ഇരുമ്പാണി സംഘടിപിചു ഞാന്‍ കയ്യില്‍ വെച്ച് അച്ഛന് കൊടുക്കാന്‍, പക്ഷെ ഒരിക്കലും അച്ഛന്‍ പോകുന്ന സമയം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല , രാത്രിയ്ല്‍ എന്റെ അരികില്‍ കിടന്നിരുന്ന അച്ഛനെ രാവിലേക്ക് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല ,പിന്നീട് വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദിവസമാന്നു , വീണ്ടും ഒരു രാത്രിക്കായി . ഒരു രാത്രിയ്ല്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയ അച്ഛന്‍ ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി തന്നെ തിരിച്ചു പോയി, പുലര്‍ച്ചെ ആയിരുന്നു യാത്ര അതുവരെ കാഞ്ഞങ്ങാട് മാത്രം വരെ കണ്ടിരുന്ന ഞാനും ചേച്ചിയും പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലെക്കെതിയപ്പോള്‍ കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്ന് , പിന്നീട് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു ഇരുളില്‍ എന്നും അച്ഛന്‍ വന്നിരുന്നത് ഈ കൊട്ടിയൂര്‍ക്കാനെന്നും ഞങ്ങള്‍ ഇനി അച്ഛന്റെ കൂടെ ആണെന്നുമുള്ള സത്യങ്ങള്‍.ആദ്യം ആ ചുറ്റുപാടുകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമയെങ്കിലും പിന്നീട് എനിക്ക് നഷ്‌ടമായ സ്വതന്ത്രങ്ങള്‍ ബോധ്യമായി ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ആര്മാധിച്ചു കളിയ്ക്കാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നഷ്ടമായി . വല്ല്യമ്മ, ബാലമ്മ ,ചന്ദ്രേട്ടന്‍ പിന്നെ ചിന്നൂനെയും എനിക്ക് നഷ്ടമായി. ബാലമ്മ പാല് കരക്ക്കുമ്പോള്‍ മണിക്കുട്ടിയെ ആര് പിടിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു,കണ്ടത്തിലെയും തറവാട്ടിലെയും തെയ്യങ്ങള്‍ നഷ്ടമായി . ഓരോ അവധിയ്കും തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ ഭയങ്കര ആവേശമായിരുന്നു.പക്ഷെ ചിലതൊക്കെ തിരിച്ചു പിടിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും ഭയപെടുതുന്ന രാത്രികള്‍ അവിടം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു ,അച്ഛന്റെ കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചു ഞാന്‍ ആ ഇരുളിലേക്ക് കൊഞ്ഞനം കുത്തി.. പക്ഷെ പിന്നീട് ആ ഭയം എന്നെ വിട്ടു പോയ്‌ കളഞ്ഞു രാത്രി എന്നതിന് പകരം പകലിനെയാണ് ഞാന്‍ ഭയപെട്ടത് കാരണം എനിക്ക് ജീവിക്കാന്‍ പേടിയ ഇപ്പോളും .......

Thursday, August 19, 2010

മുന്നോട്ടുള്ള വഴി...

ഇനി എന്ത്?. അതെ ഈ ചോദ്യം പലവട്ടം അവന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു, മുന്നിലുള്ള കൈവഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യമായി അത് ബാക്കി നിന്നു.സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ വെറും മോഹങ്ങളായി തന്നെ മനസ്സില്‍ നിന്നു.
ഒരിക്കലും യാതര്ത്യമാകാത്ത സുന്ദര സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.കുറച്ചും കൂടി മുന്നോട്ടേക് അവന്‍ പോയി അപ്പോള്‍ അവന്റെ മനസ്സില്‍ ബാല്യത്തില്‍ കഥപുസ്തകങ്ങളില്‍ വഴിയറിയാതെ ഉഴറിയിരുന്ന മാന്‍കുട്ടിയെ ഓര്‍ത്തു, അതിനെ അവന്‍ വിജയകരമായി ലക്ഷ്യത്തില്‍ എത്തിച്ചിരുന്നു,കുറുക്കനില്‍ നിന്നും നരിയില്‍ നിന്നും രക്ഷിച് അതിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് എത്തിക്കുന്നതില്‍ അവന്‍ വിജയിച്ചിരുന്നു.ഇപ്പോള്‍ മാന്കുട്ടിയുടെ സ്ഥാനത് അവന്‍ തന്റെ ചിത്രം സങ്കല്പിച്ചു.ആര്‍കും അവനെ മനസിലായില്ല ,കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണില്‍ അവന്‍ തികച്ചും സൌഭാഗ്യവ്നാണ് അവനും അറിയാം തന്നെക്കാള്‍ സങ്കടമുള്ളവര്‍ വേരെയുമുണ്ടെന്നു.എന്നാലും അവന്‍ ദുഖിതനായിരുന്നു.വെളിച്ചത്തെക്കാള്‍ ഇരുട്ടിനെയാണ് അവന്‍ സ്നേഹിച്ചത്, മരണത്തെക്കാളും ജീവിക്കാന്‍ അവനു ഭയമായിരുന്നു,ബാല്യം അവന്റെ മനസ്സില്‍ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങലാന്നു വരച്ചു വെച്ചത് ആ നഷ്ടം അവനെ നന്നായി ബാധിച്ചു, മുന്നോട്ടു പോകുവാന്‍ അവന്‍ മടിച്ചു, എന്നാലും നിലനില്പിനായി അവന്‍ പരിശ്രമിച്ചു, അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിച്ചു, അവരുടെ വിയോഗങ്ങളും അവഗണനകളും അവന്റെ മനസ്സില്‍ നീറ്റല്‍ ഏല്പിച്ചു.അവന്‍ പോകാന്‍ കൊതിച്ച പാതകളെല്ലാം വന്മതിലുകള്‍ ആരോ മറച്ചിരുന്നു, അത് ചാടി കടക്കാന്‍ അവന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല വിധി കാണിച്ചു തന്ന പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങി, ആ പോക്കില്‍ കൂടെ ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയവര്‍ അകന്നു പോയി ,കൂടെ കൊണ്ടുവരാന്‍ ശ്രമിച്ച പലരെയും അവനു നഷ്ടമായി, ആദ്യമായി അവന്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പ്രണയിച്ചു . മറ്റുള്ളവര്‍ക് മുന്നില്‍ അത് പരാജയമായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മുന്നില്‍ അത് വിജയമായിരുന്നു.അവന്‍ അങ്ങനെ കരുതി മുന്നോട്ടേക് നീങ്ങി വീണ്ടും എങ്ങോട്ടനെന്നറിയാതെ അവന്‍ വീണ്ടും അതെ ചോദ്യം തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, തളര്‍ന്ന കാലുകലെക്കാള്‍ മുറിവേറ്റ മനസും പേറി മുന്നോട്ട്..പണ്ട് വഴികാണിച്ചു കൊടുത്ത മാന്കുട്ടിയെ പോലെ ആരോ വരച്ച വരകളിലൂടെ അവന്‍ നടന്നു ..

Friday, July 30, 2010

വീണ്ടും ഒരു വസന്തം....

"അജിത്‌ ഈ വര്ഷം ജൂലൈ 24 നു ഒരു പരിപാടി വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ +2 ബാച്ചിന്റെ ഒത്തു ചേരല്‍ , നീ എന്തായാലും വരണം.. "കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലില്‍ വിവരം അറിഞ്ഞതിനെ തുടര്‍ന്ന്‍ പിന്നെ ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു..
അങ്ങനെ ജൂലൈ മാസം വന്നെത്തി 24 പ്രവര്‍ത്തിദിവസം ആണെങ്കിലും ലീവ് എടുത്ത് പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു അറിയാവുന്നവരൊക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കാണണം എന്ന് ,എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണാന്‍ നല്ല ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി.
അങ്ങനെ 23 നു വൈകുന്നേരം വണ്ടി കേറിയത്‌ മുതല്‍ ഈ പരിപാടി ആയിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില്‍ ,3 വര്‍ഷമായി കാണാതിരുന്ന ചങ്ങാതിമാരുടെ മാറ്റങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചും പഴയ ടീച്ചര്‍മാരെ കുറിച്ചും എന്റെ ആലോചനയില്‍ മാറി മാറി വന്നു , പുലര്‍ച്ചെ 3 മണിക് വീടിലെതിയതനെങ്കിലും ഞാന്‍ അന്ന് നേരത്തെ ഉണര്‍ന്നു ,ബസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴും പരിപാടിയെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ എന്തെല്ലാം മനസ്സില്‍ കണ്ടു.ഒരു ഹാളില്‍ നിറയെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെയും അധ്യാപകരെയും ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടു..പക്ഷെ അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ ആകെ 20 പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയില്‍ പലര്ക്കും വരന്‍ സാധിച്ചില്ല..എന്നാലും അത്രയും ആള്‍കാരെ കണ്ടത്തില്‍ വളരെ സന്തോഷിച്ചു ,കളി പറഞ്ഞും വിവരങ്ങള്‍ ആരഞ്ഞും ഇരുന്നു ... മാറ്റങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും എനിക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്..എന്നാലും വളരെ അധികം സന്തോഷം തോന്നി..എന്റെ അധ്യാപകരെയും ഞാന്‍ കണ്ടു ,മാറ്റങ്ങള്‍ അവരും അറിയിച്ചു ,ചിലര്‍ മറന്നു പോയെങ്കിലും കൂടുതല്‍ പേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ,കണ്മുന്നില്‍ മാറി മാറി വരുന്ന കുട്ടികല്കിടയില്‍ നിന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞതില്‍ ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി,മുമ്പേ കാണാന്‍ പോകാത്തതില്‍ പശ്ചാത്താപവും ആ ഒരു ദിവസം എല്ലാം മറന്നു ചിരിക്കാന്‍ സാധിചിട്ടുണ്ടാവും ഞങ്ങളില്‍ പലര്ക്കും പഠനത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും തിരക്കില്‍ അല്പം സന്തോഷിചിട്ടുണ്ടാവും
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നേരിയ വേദനയും തോന്നി ഇനിയും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ,ആ ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഇനിയെന്ന് എന്നാ ചോദ്യം മനസ്സില്‍ നോവുനര്‍ത്തി .....


"വസന്തകാലത്തിന്‍ കുളിര്‍മ പോയ്‌.....
പൊഴിന്ജോരാ പൂക്കള്‍ പോല്‍...
ഒന്നായി ഒഴുകിവന്നു,കൈവഴിയായി...
പിരിഞ്ഞോരാ ചാലുകള്‍ പോല്‍..
ചുറ്റും കാലചക്രത്തിന്‍ ഫലമായി ...
വേര്‍പിരിഞ്ഞു നമ്മള്‍..
തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തില്‍..
നഷ്ടമായ് ,എന്നാലും കൊതിച്ചു..
വീണ്ടും ഒരു വസന്തം..."





Tuesday, July 6, 2010

"Struggling for Existence"


When I'm hearing "Struggling for Existence" first time I didn't understand its having a great meaning.I just learned from my Zoology teacher that in this living world everyone struggling for their existence.But that time I just ask myself whether we having that much struggle to live in this world but now I got real meaning of that, life teaches me what is struggling for existence.Each and every things in the world doing same...But one side its hurting others who cares they want to live ..
Now I'm also struggling everywhere but is it necessary? I don't know ....but I'm also struggling everywhere....

Wednesday, June 2, 2010

മണ്മറഞ്ഞു പോയാ ആ സ്നേഹനിധി....

ഇന്ന് ജൂണ്‍ 2
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതേ ദിവസം ആണ് അമ്മൂമ്മയെ എനിക്ക് നഷ്ടായത്..
ആ നഷ്ടത്തെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ അന്ന് അത്ര ബോധവാന്‍ ആയിരുന്നില്ല..
കാമ്പസില്‍ നിന്ന് വിവരം അറിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് കാമ്പസില്‍ പോകേണ്ട എന്നുല്ലൊരു സന്തോഷം മനസിലുണ്ടായിരുന്നു..എന്നാല്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ബഹളം എല്ലവരുടെ നിലവിളികള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ മുറിവേല്പിച്ചു..
കണ്ണീര്‍ പൊടിയാതിര്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു.. ഞാന്‍ ആണ്‍കുട്ടി കരയാന്‍ പാടില്ല എന്ന ബോധം അതിനു അനുവദിച്ചില്ല.. പക്ഷെ അതോര്‍ത്തു ഞാന്‍ പിന്നീട് പല പ്രാവശ്യം കണ്ണീര്‍ വാര്തിട്ടുണ്ട്..
7 വയസിനു ശേഷം അമ്മൂമ്മയെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ കാന്നുല്ലുവെങ്കിലും അത് വരെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൂടെ ഞാന്‍ വിട്ടു മാറാതെ നടന്നിട്ടുണ്ട്..
ആ കൈ പിടിച്ചു തറവാടില്‍ തെയ്യത്തിനു പോയിട്ടുണ്ട്..
കണ്ടത്തില്‍ ഞാറു നടുമ്പോള്‍ പാട വരമ്പത്ത് ഞാന്‍ ഇരുന്നു നോക്കാറുണ്ട്..
അമ്മൂമ്മയ്ക് മുറുക്കാന്‍ കുനിച് വായിലിട്ടു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ മോന്‍ എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയും ഞാന്‍ വലുതായാല്‍ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കാം എന്ന് ...അത് പറയുമ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറയും ..എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കും ..
കര്കിടക മാസത്തില്‍ വീട്ടില്‍ ഏതാണ വൈകിയാല്‍ അമ്മോമ്മയ്കു ആവലാതി ആയിരുന്നു..
നല്ല ഇടി മുട്ടുന്ന സമയത്ത് രാമ നാമം ജപിചിരിക്കും....
എനിക്ക് കടത്തനാട്ടു മാക്കതിന്റെയും ..തച്ചോളി ഒതെനന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു തരും..
പൊട്ടന്‍ തെയ്യത്തിന്റെയും ചാമുണ്ടി അമ്മയുടെയും എല്ലാം..
വല്യമ്മയുടെ മുടി ജട പിടിചിര്‍ന്നു വയറ്റില്‍ ഒരു മുഴയും ഉണ്ടായിരുന്നു..
എന്നാലും കുഞ്ഞമ്മാര് അമ്മ സുന്ദരിയായിരുന്നു.. ഉണ്ട കണ്ണുള്ള സുന്ദരി..
മാപ്പ് ....
എന്തിനൊക്കെയോ മാപ്പ്..
കാലം കൊണ്ട് വന്ന്ന അന്തരം നമ്മുക്കിടയില്‍ ഒരു വന്മതിലായി നിന്ന് ..
എന്തോ ഒന്നും തന്നില്ല ഞാന്‍ തിരിച്ചു ,എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹം പോലും.. പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ പാഴ്വക്കും ആയി..
പക്ഷെ അന്ന് കരയാത്തത് ഞാന്‍ ത്തിനു ശേഷം കരഞ്ഞു ഒരുപാടു..
നഷ്ടപെട്ട നിധിയെ ഓര്‍ത്തു..
അവസാന നിമിഷത്തില്‍ ഒന്ന് വന്നു വെള്ളം തരാന്‍ പോലും ഞാന്‍ ഉണ്ടായില്ല..
എന്നാലും മരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പില്‍ വരെയും എന്നെയുമെന്റെ വാകുകളും അമ്മൂമ്മ ഓര്‍ത്തിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു..
ആകാശത്തിന്റെ കോണില്‍ നിന്നും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഉണ്ട കണ്ണുള്ള നക്ഷത്രത്തെ ഞാനിന്നു നോക്കും .. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ ഞങ്ങള്ക് വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന ആ നക്ഷത്രം ..