ഇനി എന്ത്?. അതെ ഈ ചോദ്യം പലവട്ടം അവന് സ്വയം ചോദിച്ചു, മുന്നിലുള്ള കൈവഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സില് ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യമായി അത് ബാക്കി നിന്നു.സ്വപ്നങ്ങള് വെറും മോഹങ്ങളായി തന്നെ മനസ്സില് നിന്നു.
ഒരിക്കലും യാതര്ത്യമാകാത്ത സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങള്.കുറച്ചും കൂടി മുന്നോട്ടേക് അവന് പോയി അപ്പോള് അവന്റെ മനസ്സില് ബാല്യത്തില് കഥപുസ്തകങ്ങളില് വഴിയറിയാതെ ഉഴറിയിരുന്ന മാന്കുട്ടിയെ ഓര്ത്തു, അതിനെ അവന് വിജയകരമായി ലക്ഷ്യത്തില് എത്തിച്ചിരുന്നു,കുറുക്കനില് നിന്നും നരിയില് നിന്നും രക്ഷിച് അതിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് എത്തിക്കുന്നതില് അവന് വിജയിച്ചിരുന്നു.ഇപ്പോള് മാന്കുട്ടിയുടെ സ്ഥാനത് അവന് തന്റെ ചിത്രം സങ്കല്പിച്ചു.ആര്കും അവനെ മനസിലായില്ല ,കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണില് അവന് തികച്ചും സൌഭാഗ്യവ്നാണ് അവനും അറിയാം തന്നെക്കാള് സങ്കടമുള്ളവര് വേരെയുമുണ്ടെന്നു.എന്നാലും അവന് ദുഖിതനായിരുന്നു.വെളിച്ചത്തെക്കാള് ഇരുട്ടിനെയാണ് അവന് സ്നേഹിച്ചത്, മരണത്തെക്കാളും ജീവിക്കാന് അവനു ഭയമായിരുന്നു,ബാല്യം അവന്റെ മനസ്സില് ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങലാന്നു വരച്ചു വെച്ചത് ആ നഷ്ടം അവനെ നന്നായി ബാധിച്ചു, മുന്നോട്ടു പോകുവാന് അവന് മടിച്ചു, എന്നാലും നിലനില്പിനായി അവന് പരിശ്രമിച്ചു, അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിച്ചു, അവരുടെ വിയോഗങ്ങളും അവഗണനകളും അവന്റെ മനസ്സില് നീറ്റല് ഏല്പിച്ചു.അവന് പോകാന് കൊതിച്ച പാതകളെല്ലാം വന്മതിലുകള് ആരോ മറച്ചിരുന്നു, അത് ചാടി കടക്കാന് അവന് ശ്രമിച്ചില്ല വിധി കാണിച്ചു തന്ന പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങി, ആ പോക്കില് കൂടെ ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയവര് അകന്നു പോയി ,കൂടെ കൊണ്ടുവരാന് ശ്രമിച്ച പലരെയും അവനു നഷ്ടമായി, ആദ്യമായി അവന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ പ്രണയിച്ചു . മറ്റുള്ളവര്ക് മുന്നില് അത് പരാജയമായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മുന്നില് അത് വിജയമായിരുന്നു.അവന് അങ്ങനെ കരുതി മുന്നോട്ടേക് നീങ്ങി വീണ്ടും എങ്ങോട്ടനെന്നറിയാതെ അവന് വീണ്ടും അതെ ചോദ്യം തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, തളര്ന്ന കാലുകലെക്കാള് മുറിവേറ്റ മനസും പേറി മുന്നോട്ട്..പണ്ട് വഴികാണിച്ചു കൊടുത്ത മാന്കുട്ടിയെ പോലെ ആരോ വരച്ച വരകളിലൂടെ അവന് നടന്നു ..
പറയാന് ബാക്കിയായതും ഓര്മകളില് മായാത്തതും ,പിന്നെ എന്റെ ഭ്രാന്തന് കല്പനകളും ...
Thursday, August 19, 2010
Friday, July 30, 2010
വീണ്ടും ഒരു വസന്തം....
"അജിത് ഈ വര്ഷം ജൂലൈ 24 നു ഒരു പരിപാടി വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ +2 ബാച്ചിന്റെ ഒത്തു ചേരല് , നീ എന്തായാലും വരണം.. "കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലില് വിവരം അറിഞ്ഞതിനെ തുടര്ന്ന് പിന്നെ ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു..
അങ്ങനെ ജൂലൈ മാസം വന്നെത്തി 24 പ്രവര്ത്തിദിവസം ആണെങ്കിലും ലീവ് എടുത്ത് പോകാന് തീരുമാനിച്ചു അറിയാവുന്നവരൊക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കാണണം എന്ന് ,എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണാന് നല്ല ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി.
അങ്ങനെ 23 നു വൈകുന്നേരം വണ്ടി കേറിയത് മുതല് ഈ പരിപാടി ആയിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില് ,3 വര്ഷമായി കാണാതിരുന്ന ചങ്ങാതിമാരുടെ മാറ്റങ്ങള് ആലോചിച്ചും പഴയ ടീച്ചര്മാരെ കുറിച്ചും എന്റെ ആലോചനയില് മാറി മാറി വന്നു , പുലര്ച്ചെ 3 മണിക് വീടിലെതിയതനെങ്കിലും ഞാന് അന്ന് നേരത്തെ ഉണര്ന്നു ,ബസില് ഇരിക്കുമ്പോഴും പരിപാടിയെ കുറിച്ച് ഞാന് എന്തെല്ലാം മനസ്സില് കണ്ടു.ഒരു ഹാളില് നിറയെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെയും അധ്യാപകരെയും ഞാന് മനസ്സില് കണ്ടു..പക്ഷെ അവിടെ എത്തിയപ്പോള് ആകെ 20 പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയില് പലര്ക്കും വരന് സാധിച്ചില്ല..എന്നാലും അത്രയും ആള്കാരെ കണ്ടത്തില് വളരെ സന്തോഷിച്ചു ,കളി പറഞ്ഞും വിവരങ്ങള് ആരഞ്ഞും ഇരുന്നു ... മാറ്റങ്ങള് അവര്ക്കും എനിക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്..എന്നാലും വളരെ അധികം സന്തോഷം തോന്നി..എന്റെ അധ്യാപകരെയും ഞാന് കണ്ടു ,മാറ്റങ്ങള് അവരും അറിയിച്ചു ,ചിലര് മറന്നു പോയെങ്കിലും കൂടുതല് പേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ,കണ്മുന്നില് മാറി മാറി വരുന്ന കുട്ടികല്കിടയില് നിന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞതില് ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി,മുമ്പേ കാണാന് പോകാത്തതില് പശ്ചാത്താപവും ആ ഒരു ദിവസം എല്ലാം മറന്നു ചിരിക്കാന് സാധിചിട്ടുണ്ടാവും ഞങ്ങളില് പലര്ക്കും പഠനത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും തിരക്കില് അല്പം സന്തോഷിചിട്ടുണ്ടാവും
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോള് മനസ്സില് നേരിയ വേദനയും തോന്നി ഇനിയും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ഞങ്ങള് ,ആ ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള് ഞാന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഇനിയെന്ന് എന്നാ ചോദ്യം മനസ്സില് നോവുനര്ത്തി .....
"വസന്തകാലത്തിന് കുളിര്മ പോയ്.....
പൊഴിന്ജോരാ പൂക്കള് പോല്...
ഒന്നായി ഒഴുകിവന്നു,കൈവഴിയായി...
പിരിഞ്ഞോരാ ചാലുകള് പോല്..
ചുറ്റും കാലചക്രത്തിന് ഫലമായി ...
വേര്പിരിഞ്ഞു നമ്മള്..
തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തില്..
നഷ്ടമായ് ,എന്നാലും കൊതിച്ചു..
വീണ്ടും ഒരു വസന്തം..."
അങ്ങനെ ജൂലൈ മാസം വന്നെത്തി 24 പ്രവര്ത്തിദിവസം ആണെങ്കിലും ലീവ് എടുത്ത് പോകാന് തീരുമാനിച്ചു അറിയാവുന്നവരൊക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കാണണം എന്ന് ,എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണാന് നല്ല ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി.
അങ്ങനെ 23 നു വൈകുന്നേരം വണ്ടി കേറിയത് മുതല് ഈ പരിപാടി ആയിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില് ,3 വര്ഷമായി കാണാതിരുന്ന ചങ്ങാതിമാരുടെ മാറ്റങ്ങള് ആലോചിച്ചും പഴയ ടീച്ചര്മാരെ കുറിച്ചും എന്റെ ആലോചനയില് മാറി മാറി വന്നു , പുലര്ച്ചെ 3 മണിക് വീടിലെതിയതനെങ്കിലും ഞാന് അന്ന് നേരത്തെ ഉണര്ന്നു ,ബസില് ഇരിക്കുമ്പോഴും പരിപാടിയെ കുറിച്ച് ഞാന് എന്തെല്ലാം മനസ്സില് കണ്ടു.ഒരു ഹാളില് നിറയെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെയും അധ്യാപകരെയും ഞാന് മനസ്സില് കണ്ടു..പക്ഷെ അവിടെ എത്തിയപ്പോള് ആകെ 20 പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയില് പലര്ക്കും വരന് സാധിച്ചില്ല..എന്നാലും അത്രയും ആള്കാരെ കണ്ടത്തില് വളരെ സന്തോഷിച്ചു ,കളി പറഞ്ഞും വിവരങ്ങള് ആരഞ്ഞും ഇരുന്നു ... മാറ്റങ്ങള് അവര്ക്കും എനിക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്..എന്നാലും വളരെ അധികം സന്തോഷം തോന്നി..എന്റെ അധ്യാപകരെയും ഞാന് കണ്ടു ,മാറ്റങ്ങള് അവരും അറിയിച്ചു ,ചിലര് മറന്നു പോയെങ്കിലും കൂടുതല് പേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു ,കണ്മുന്നില് മാറി മാറി വരുന്ന കുട്ടികല്കിടയില് നിന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞതില് ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി,മുമ്പേ കാണാന് പോകാത്തതില് പശ്ചാത്താപവും ആ ഒരു ദിവസം എല്ലാം മറന്നു ചിരിക്കാന് സാധിചിട്ടുണ്ടാവും ഞങ്ങളില് പലര്ക്കും പഠനത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും തിരക്കില് അല്പം സന്തോഷിചിട്ടുണ്ടാവും
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോള് മനസ്സില് നേരിയ വേദനയും തോന്നി ഇനിയും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ഞങ്ങള് ,ആ ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള് ഞാന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഇനിയെന്ന് എന്നാ ചോദ്യം മനസ്സില് നോവുനര്ത്തി .....
"വസന്തകാലത്തിന് കുളിര്മ പോയ്.....
പൊഴിന്ജോരാ പൂക്കള് പോല്...
ഒന്നായി ഒഴുകിവന്നു,കൈവഴിയായി...
പിരിഞ്ഞോരാ ചാലുകള് പോല്..
ചുറ്റും കാലചക്രത്തിന് ഫലമായി ...
വേര്പിരിഞ്ഞു നമ്മള്..
തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തില്..
നഷ്ടമായ് ,എന്നാലും കൊതിച്ചു..
വീണ്ടും ഒരു വസന്തം..."
Tuesday, July 6, 2010
"Struggling for Existence"
When I'm hearing "Struggling for Existence" first time I didn't understand its having a great meaning.I just learned from my Zoology teacher that in this living world everyone struggling for their existence.But that time I just ask myself whether we having that much struggle to live in this world but now I got real meaning of that, life teaches me what is struggling for existence.Each and every things in the world doing same...But one side its hurting others who cares they want to live ..
Now I'm also struggling everywhere but is it necessary? I don't know ....but I'm also struggling everywhere....
When I'm hearing "Struggling for Existence" first time I didn't understand its having a great meaning.I just learned from my Zoology teacher that in this living world everyone struggling for their existence.But that time I just ask myself whether we having that much struggle to live in this world but now I got real meaning of that, life teaches me what is struggling for existence.Each and every things in the world doing same...But one side its hurting others who cares they want to live ..
Now I'm also struggling everywhere but is it necessary? I don't know ....but I'm also struggling everywhere....
Wednesday, June 2, 2010
മണ്മറഞ്ഞു പോയാ ആ സ്നേഹനിധി....
ഇന്ന് ജൂണ് 2
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതേ ദിവസം ആണ് അമ്മൂമ്മയെ എനിക്ക് നഷ്ടായത്..
ആ നഷ്ടത്തെ കുറിച്ച് ഞാന് അന്ന് അത്ര ബോധവാന് ആയിരുന്നില്ല..
കാമ്പസില് നിന്ന് വിവരം അറിഞ്ഞു വരുമ്പോള് മനസ്സില് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് കാമ്പസില് പോകേണ്ട എന്നുല്ലൊരു സന്തോഷം മനസിലുണ്ടായിരുന്നു..എന്നാല് വീട്ടില് എത്തിയപ്പോള് വല്ലാത്ത ബഹളം എല്ലവരുടെ നിലവിളികള് എന്റെ മനസ്സില് മുറിവേല്പിച്ചു..
കണ്ണീര് പൊടിയാതിര്ക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു.. ഞാന് ആണ്കുട്ടി കരയാന് പാടില്ല എന്ന ബോധം അതിനു അനുവദിച്ചില്ല.. പക്ഷെ അതോര്ത്തു ഞാന് പിന്നീട് പല പ്രാവശ്യം കണ്ണീര് വാര്തിട്ടുണ്ട്..
7 വയസിനു ശേഷം അമ്മൂമ്മയെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ കാന്നുല്ലുവെങ്കിലും അത് വരെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൂടെ ഞാന് വിട്ടു മാറാതെ നടന്നിട്ടുണ്ട്..
ആ കൈ പിടിച്ചു തറവാടില് തെയ്യത്തിനു പോയിട്ടുണ്ട്..
കണ്ടത്തില് ഞാറു നടുമ്പോള് പാട വരമ്പത്ത് ഞാന് ഇരുന്നു നോക്കാറുണ്ട്..
അമ്മൂമ്മയ്ക് മുറുക്കാന് കുനിച് വായിലിട്ടു കൊടുക്കുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ മോന് എന്ന് കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് പറയും ഞാന് വലുതായാല് അമ്മൂമ്മയെ നോക്കാം എന്ന് ...അത് പറയുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറയും ..എന്നെ ചേര്ത്ത് പിടിക്കും ..
കര്കിടക മാസത്തില് വീട്ടില് ഏതാണ വൈകിയാല് അമ്മോമ്മയ്കു ആവലാതി ആയിരുന്നു..
നല്ല ഇടി മുട്ടുന്ന സമയത്ത് രാമ നാമം ജപിചിരിക്കും....
എനിക്ക് കടത്തനാട്ടു മാക്കതിന്റെയും ..തച്ചോളി ഒതെനന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു തരും..
പൊട്ടന് തെയ്യത്തിന്റെയും ചാമുണ്ടി അമ്മയുടെയും എല്ലാം..
വല്യമ്മയുടെ മുടി ജട പിടിചിര്ന്നു വയറ്റില് ഒരു മുഴയും ഉണ്ടായിരുന്നു..
എന്നാലും കുഞ്ഞമ്മാര് അമ്മ സുന്ദരിയായിരുന്നു.. ഉണ്ട കണ്ണുള്ള സുന്ദരി..
മാപ്പ് ....
എന്തിനൊക്കെയോ മാപ്പ്..
കാലം കൊണ്ട് വന്ന്ന അന്തരം നമ്മുക്കിടയില് ഒരു വന്മതിലായി നിന്ന് ..
എന്തോ ഒന്നും തന്നില്ല ഞാന് തിരിച്ചു ,എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹം പോലും.. പറഞ്ഞ വാക്കുകള് പാഴ്വക്കും ആയി..
പക്ഷെ അന്ന് കരയാത്തത് ഞാന് ത്തിനു ശേഷം കരഞ്ഞു ഒരുപാടു..
നഷ്ടപെട്ട നിധിയെ ഓര്ത്തു..
അവസാന നിമിഷത്തില് ഒന്ന് വന്നു വെള്ളം തരാന് പോലും ഞാന് ഉണ്ടായില്ല..
എന്നാലും മരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പില് വരെയും എന്നെയുമെന്റെ വാകുകളും അമ്മൂമ്മ ഓര്ത്തിരിക്കും എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു..
ആകാശത്തിന്റെ കോണില് നിന്നും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഉണ്ട കണ്ണുള്ള നക്ഷത്രത്തെ ഞാനിന്നു നോക്കും .. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ ഞങ്ങള്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്ന ആ നക്ഷത്രം ..
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതേ ദിവസം ആണ് അമ്മൂമ്മയെ എനിക്ക് നഷ്ടായത്..
ആ നഷ്ടത്തെ കുറിച്ച് ഞാന് അന്ന് അത്ര ബോധവാന് ആയിരുന്നില്ല..
കാമ്പസില് നിന്ന് വിവരം അറിഞ്ഞു വരുമ്പോള് മനസ്സില് ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് കാമ്പസില് പോകേണ്ട എന്നുല്ലൊരു സന്തോഷം മനസിലുണ്ടായിരുന്നു..എന്നാല് വീട്ടില് എത്തിയപ്പോള് വല്ലാത്ത ബഹളം എല്ലവരുടെ നിലവിളികള് എന്റെ മനസ്സില് മുറിവേല്പിച്ചു..
കണ്ണീര് പൊടിയാതിര്ക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു.. ഞാന് ആണ്കുട്ടി കരയാന് പാടില്ല എന്ന ബോധം അതിനു അനുവദിച്ചില്ല.. പക്ഷെ അതോര്ത്തു ഞാന് പിന്നീട് പല പ്രാവശ്യം കണ്ണീര് വാര്തിട്ടുണ്ട്..
7 വയസിനു ശേഷം അമ്മൂമ്മയെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ കാന്നുല്ലുവെങ്കിലും അത് വരെ അമ്മൂമ്മയുടെ കൂടെ ഞാന് വിട്ടു മാറാതെ നടന്നിട്ടുണ്ട്..
ആ കൈ പിടിച്ചു തറവാടില് തെയ്യത്തിനു പോയിട്ടുണ്ട്..
കണ്ടത്തില് ഞാറു നടുമ്പോള് പാട വരമ്പത്ത് ഞാന് ഇരുന്നു നോക്കാറുണ്ട്..
അമ്മൂമ്മയ്ക് മുറുക്കാന് കുനിച് വായിലിട്ടു കൊടുക്കുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ മോന് എന്ന് കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് പറയും ഞാന് വലുതായാല് അമ്മൂമ്മയെ നോക്കാം എന്ന് ...അത് പറയുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറയും ..എന്നെ ചേര്ത്ത് പിടിക്കും ..
കര്കിടക മാസത്തില് വീട്ടില് ഏതാണ വൈകിയാല് അമ്മോമ്മയ്കു ആവലാതി ആയിരുന്നു..
നല്ല ഇടി മുട്ടുന്ന സമയത്ത് രാമ നാമം ജപിചിരിക്കും....
എനിക്ക് കടത്തനാട്ടു മാക്കതിന്റെയും ..തച്ചോളി ഒതെനന്റെയും കഥ പറഞ്ഞു തരും..
പൊട്ടന് തെയ്യത്തിന്റെയും ചാമുണ്ടി അമ്മയുടെയും എല്ലാം..
വല്യമ്മയുടെ മുടി ജട പിടിചിര്ന്നു വയറ്റില് ഒരു മുഴയും ഉണ്ടായിരുന്നു..
എന്നാലും കുഞ്ഞമ്മാര് അമ്മ സുന്ദരിയായിരുന്നു.. ഉണ്ട കണ്ണുള്ള സുന്ദരി..
മാപ്പ് ....
എന്തിനൊക്കെയോ മാപ്പ്..
കാലം കൊണ്ട് വന്ന്ന അന്തരം നമ്മുക്കിടയില് ഒരു വന്മതിലായി നിന്ന് ..
എന്തോ ഒന്നും തന്നില്ല ഞാന് തിരിച്ചു ,എനിക്ക് തന്ന സ്നേഹം പോലും.. പറഞ്ഞ വാക്കുകള് പാഴ്വക്കും ആയി..
പക്ഷെ അന്ന് കരയാത്തത് ഞാന് ത്തിനു ശേഷം കരഞ്ഞു ഒരുപാടു..
നഷ്ടപെട്ട നിധിയെ ഓര്ത്തു..
അവസാന നിമിഷത്തില് ഒന്ന് വന്നു വെള്ളം തരാന് പോലും ഞാന് ഉണ്ടായില്ല..
എന്നാലും മരണത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പില് വരെയും എന്നെയുമെന്റെ വാകുകളും അമ്മൂമ്മ ഓര്ത്തിരിക്കും എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു..
ആകാശത്തിന്റെ കോണില് നിന്നും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഉണ്ട കണ്ണുള്ള നക്ഷത്രത്തെ ഞാനിന്നു നോക്കും .. ആരോടും പരിഭവമില്ലാതെ ഞങ്ങള്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്ന ആ നക്ഷത്രം ..
Saturday, May 29, 2010
വീണ്ടും ഒരു മഴക്കാലം.....
മഴ തുടങ്ങി ......
കുട്ടിക്കാലത്ത് മഴക്കാലം എന്നെ വളരെയധികം രസിപ്പിച്ചിരുന്നു...
മഴയുള്ള സമയങ്ങളില് ഞങ്ങളുടെ വീട് ചോര്ന്നോളിക്കുമൈരുന്നു..
ചാണകം മെഴുകിയ തറയില് പായ വിരിച്ചു കിടക്കുമ്പോള് ഓടിന്റെ വിടവിലുടെ നിലത്തു പത്രത്തില് വീഴുന്ന
വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ താളം എനികിഷ്ടമയിരുന്നു...
പുറത്തു പെയ്യുന്ന കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയുടെ സബ്ധവും ശ്രദ്ധിച്ചു ഞാന് അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു..
രാവിലെ വല്ലയാച്ചന്റെ കൂടെ കന്നുകാലിയെ കെട്ടാന് ഞാന് മുന്നിലെറങ്ങും..
മഴയത് പോകേണ്ടെന്നു ചൊല്ലി വഴക്ക് പറയുമ്പോളും കൊരംബയും എടുത്തു ഞാന് ഇറങ്ങും..
പിന്നെ സ്കൂളില് പോകാന് എനിക്ക് മടിയാ.. പക്ഷെ വല്ലയാച്ചന്റെ കൂടെ കണ്ടത്തില് പോകാന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു..
വീട്ടില് നിന്ന് ഓടികുമ്പോള് ചേച്ചിയുടെയും ചന്ദ്രേട്ടന്റെയും ഒരുമിച്ചു ഞാന് മനസില്ല മനസോടെ സ്കൂളില് പോകും എന്നാല് പകുതിക്കെത്തിയാല് ചേച്ചിയുടെ കൈയും തെറ്റിച്ചു ഞാന് ഓടികളയും...
പിന്നെ നനഞ്ഞ ട്രൌസേരും ഇട്ടു ക്ലാസ്സില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഭയങ്കര തണുപ്പായിരിക്കും...
വൈകുന്നേരം പിന്നെ പറയേണ്ട വഴിയെ കാണുന്ന്ന ചാലുകളിലെല്ലാം ഞാന് ചെന്ന് ചാടും
അതിന്റെ പേരില് ചേച്ചിയുടെ കൈയില് നിന്നും നല്ല ചീത്ത കേള്ക്കും...
പുറത്തു മഴ പെയ്യുമ്പോള് എന്റെ മനസ് ഒരു നിമിഷം എന്റെ ബാല്യത്തിലേക്ക് പോയി...
ഇപ്പോള് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു ആദ്യത്തെ മഴതുള്ളിയെന്ന പോലെ അതെന്റെ മടിതടതിലേക്ക് പതിച്ചു..
വളരെണ്ടിയിരുന്നില്ല.. ഒന്നും നഷട്പെടരുതയിരുന്നു...
ആ ബാല്യം...
എന്റെ വല്ല്യമ്മയെ നഷ്ടപെട്ടതും മഴക്കാലത്താണ്....
എന്റെ വല്ല്യമ്മയെ കുറിച്ച് ഞാന് ഓര്ക്കുകയാണ് എന്തോ അന്ന് മരിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് അത്ര സങ്കടം തോന്നിയില്ല എന്നാല് ഇപ്പോള് എന്നെ വിട്ടു പോയതെന്തേ എന്ന് ഞാന് ചിന്തിക്കുന്നു..
മാപ്പ്............. തന്നിരുന്ന വാക്ക് പാലിക്കാന് എനിക്ക് ആയില്ല .......
ആകാശത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കോണിലിരുന്നു ഈ കൊച്ചുമോന് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കണേ.....
കുട്ടിക്കാലത്ത് മഴക്കാലം എന്നെ വളരെയധികം രസിപ്പിച്ചിരുന്നു...
മഴയുള്ള സമയങ്ങളില് ഞങ്ങളുടെ വീട് ചോര്ന്നോളിക്കുമൈരുന്നു..
ചാണകം മെഴുകിയ തറയില് പായ വിരിച്ചു കിടക്കുമ്പോള് ഓടിന്റെ വിടവിലുടെ നിലത്തു പത്രത്തില് വീഴുന്ന
വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ താളം എനികിഷ്ടമയിരുന്നു...
പുറത്തു പെയ്യുന്ന കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയുടെ സബ്ധവും ശ്രദ്ധിച്ചു ഞാന് അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു..
രാവിലെ വല്ലയാച്ചന്റെ കൂടെ കന്നുകാലിയെ കെട്ടാന് ഞാന് മുന്നിലെറങ്ങും..
മഴയത് പോകേണ്ടെന്നു ചൊല്ലി വഴക്ക് പറയുമ്പോളും കൊരംബയും എടുത്തു ഞാന് ഇറങ്ങും..
പിന്നെ സ്കൂളില് പോകാന് എനിക്ക് മടിയാ.. പക്ഷെ വല്ലയാച്ചന്റെ കൂടെ കണ്ടത്തില് പോകാന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു..
വീട്ടില് നിന്ന് ഓടികുമ്പോള് ചേച്ചിയുടെയും ചന്ദ്രേട്ടന്റെയും ഒരുമിച്ചു ഞാന് മനസില്ല മനസോടെ സ്കൂളില് പോകും എന്നാല് പകുതിക്കെത്തിയാല് ചേച്ചിയുടെ കൈയും തെറ്റിച്ചു ഞാന് ഓടികളയും...
പിന്നെ നനഞ്ഞ ട്രൌസേരും ഇട്ടു ക്ലാസ്സില് ഇരിക്കുമ്പോള് ഭയങ്കര തണുപ്പായിരിക്കും...
വൈകുന്നേരം പിന്നെ പറയേണ്ട വഴിയെ കാണുന്ന്ന ചാലുകളിലെല്ലാം ഞാന് ചെന്ന് ചാടും
അതിന്റെ പേരില് ചേച്ചിയുടെ കൈയില് നിന്നും നല്ല ചീത്ത കേള്ക്കും...
പുറത്തു മഴ പെയ്യുമ്പോള് എന്റെ മനസ് ഒരു നിമിഷം എന്റെ ബാല്യത്തിലേക്ക് പോയി...
ഇപ്പോള് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു ആദ്യത്തെ മഴതുള്ളിയെന്ന പോലെ അതെന്റെ മടിതടതിലേക്ക് പതിച്ചു..
വളരെണ്ടിയിരുന്നില്ല.. ഒന്നും നഷട്പെടരുതയിരുന്നു...
ആ ബാല്യം...
എന്റെ വല്ല്യമ്മയെ നഷ്ടപെട്ടതും മഴക്കാലത്താണ്....
എന്റെ വല്ല്യമ്മയെ കുറിച്ച് ഞാന് ഓര്ക്കുകയാണ് എന്തോ അന്ന് മരിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് അത്ര സങ്കടം തോന്നിയില്ല എന്നാല് ഇപ്പോള് എന്നെ വിട്ടു പോയതെന്തേ എന്ന് ഞാന് ചിന്തിക്കുന്നു..
മാപ്പ്............. തന്നിരുന്ന വാക്ക് പാലിക്കാന് എനിക്ക് ആയില്ല .......
ആകാശത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കോണിലിരുന്നു ഈ കൊച്ചുമോന് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കണേ.....
Thursday, May 20, 2010
Tuesday, May 18, 2010
The book that touched me a lot..
Last week I read a book "One night @ the call center" of Chethan Bhagath.
I read his other 2 books "Five point someone" and "3 mistakes in my life" everything really intresting stories..
But "One night @ the call center" touched my heart a lot..
The character Shyam he is having some similarities with me .. I felt like that..
Becoz.. he s a big loser in his life...like me...
a big loserr...
Even I couldn't catch up my dreamz.....
The girl whome I loved never realized ma real love..
the friendds whome I trusted hurted me alot..
The life path I'm going is totally declined from my dream way..
This whole life irritating me like anything...
Now I'm looking the long way infront of me......
I read his other 2 books "Five point someone" and "3 mistakes in my life" everything really intresting stories..
But "One night @ the call center" touched my heart a lot..
The character Shyam he is having some similarities with me .. I felt like that..
Becoz.. he s a big loser in his life...like me...
a big loserr...
Even I couldn't catch up my dreamz.....
The girl whome I loved never realized ma real love..
the friendds whome I trusted hurted me alot..
The life path I'm going is totally declined from my dream way..
This whole life irritating me like anything...
Now I'm looking the long way infront of me......
Subscribe to:
Posts (Atom)

