Monday, October 25, 2010

മനസ്സില്‍ വിരിഞ്ഞൊരാ പ്രണയത്തിന്‍ പൂക്കള്‍...

ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട്, പലപ്പോഴായി ജീവിതത്തില്‍, പക്ഷെ അതില്‍ തുറന്നു പറയാന്‍ തോന്നിയത് ആകെ ഒന്ന് മാത്രം എന്നാലും മനസ്സില്‍ ഇന്നും ആ മുഖങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം, ഒരാളുടെതോഴികെ, അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം ,പ്രണയം എന്ന് പറയുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല ,കാരണം ആ പ്രായത്തില്‍ എനിക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ അര്‍ഥം അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നും അവള്‍ എന്റെ മനസിലുണ്ട് ഗീതാഞ്ജലി അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര് ,അങ്കനവാടിയില്‍ എന്നും അവളുടെ കൂടെയിരിക്കനായിരുന്നു എനികിഷ്ടം ,അവള്‍ക്കും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു അവള്‍ കൊണ്ട് വന്നിരുന്ന ബിസ്കുടുകള്‍ എനിക്ക് മാത്രമേ തന്നിരുന്നുള്ളു ,പാട്ടുകള്‍ എനിക്ക് മാത്രമായി പാടി തന്നിരുന്നുള്ളു, ആര് ചോദിച്ചാലും എനിക്കവളെ കുറിച്ച് മാത്രമേ പറയാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു, ഞാന്‍ കരയുമ്പോള്‍ കൂടെ കരഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരി, പക്ഷെ അവളുടെ അവ്യക്തമായ രൂപം മാത്രമേ എനിക്ക് ഇന്നുള്ളൂ, പക്ഷെ എനിക്കായി കരഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകള്‍ ഇന്നുമെന്റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ട്, അക്ഷരമാലകളില്‍ ഓരോ അക്ഷരം പഠിക്കുമ്പോഴും ,'ഋ' എനിക്ക് എന്നും കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പു രസമായിരുന്നു തന്നത്.അങ്കണവാടി മുറ്റത്തെ മണലില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ എഴുതിപ്പികുമ്പോള്‍ 'ഋ' എന്റെ കുഞ്ഞി കൈകള്‍ക്ക് വഴങ്ങിയിരുന്നില്ല, ടീച്ചറുടെ ശകാരങ്ങള്‍ എന്റെ മനസിനെ മുരിവേല്പിച്ചപോള്‍ എനിക്കായി തേങ്ങിയ ആ കണ്ണുകള്‍ ഞാന്‍ മറക്കില്ല , അങ്കണവാടി വിട്ട ശേഷം ഞാന്‍ അവളെ കണ്ടില്ല , ഇപ്പോള്‍ എവിടെയെന്നറിയില്ല, എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സില്‍ പൂത്തൊരാ ആദ്യ പ്രണയ പുഷ്പം വാടാതെ നില്‍ക്കുന്നു, ഏതു കോണിലാണെങ്കിലും നേരുന്നു സഖീ നിനക്ക് ഭാവുകങ്ങള്‍..
പിന്നീടും പല പെണ്‍കുട്ടികളെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട് തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില്‍ ഒന്നാമതായ പെണ്‍കുട്ടി മുതല്‍ മത്സര വേദികളില്‍ എന്റെ കൂടെ മത്സരിച്ചവരോട് വരെ, പക്ഷേ ആ പൂകളെല്ലാം ഒരിക്കലും തളിര്തിരുന്നില്ല, വിരിയുന്നതിനു മുന്പേ വാടി പോയവയയിരുന്നു.
പിന്നീട് +2 വിനു പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു തുടര്‍ച്ചയായ 2 കൊല്ലം ഞാന്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പ്രണയിക്കുന്നത്, എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാര്‍ക്കല്ലാതെ ആര്‍കും അറിയുമായിരുന്നില്ല അത്, പക്ഷെ തുറന്നു പറയാനാവാതെ അതും എന്റെ മനസ്സില്‍ വാടി കരിഞ്ഞു, പിന്നീട് അത് കഴിഞ്ഞു കോളേജ് പഠനത്തിനിടെ മെലിഞ്ഞു കണ്ണട വെച്ചൊരു പാട്ടുകാരി എന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നു, പക്ഷെ എനിക്ക് മുന്പേ എന്റെ ചങ്ങാതി അവളുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കി.
പിന്നെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞു, പക്ഷെ എന്റെ സ്നേഹം മനസിലാക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു പറ്റിയില്ല എന്നാലും ഞാന്‍ ആ പ്രണയത്തെ ആസ്വദിച്ചു, ഒരു പാട് സ്നേഹിച്ചു ഇന്നും പൂക്കാതെ എപ്പോഴായാലും വാടാമെന്നപോലെ ആ പൂവ് എന്റെ മനസ്സില്‍ തളിര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്നു.
പക്ഷെ ഗീതാഞ്ജലി, എന്നോ നഷ്‌ടമായ എന്റെ ബാല്യകാലസഖി, ചാക്രികമായ ഈ ജീവിത പ്രയാണത്തില്‍ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമോ എന്നറിയാതെ ,എനിക്കായി നനയിച്ച ആ കണ്ണുകള്‍ തേടി ഒരു യാത്ര..ഇന്നെതോ ലോകത്ത് സ്വന്തബന്ധങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ആഹ്ലാദവതിയായി കഴിയുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കട്ടെ...

Wednesday, September 29, 2010

കാത്തിരിക്കാം ഞാന്‍ ഇനിയും ഈ ഇടനാഴിയില്‍ ...
നമ്മള്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ ഈ മരത്തണലില്‍ ...
നിന്‍ വിരലാല്‍ തീര്‍ത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ ,നിന്റെ കാല്പാടുകള്‍
നമ്മളൊന്നിച്ചു തീര്‍ത്ത കളിസൌധങ്ങള്‍ ..
എല്ലാം കാത്തുവെയ്ക്കും ഞാന്‍ ,നിന്‍ ഓര്‍മകള്‍ക്കായി
തീര്‍ക്കും ഞാന്‍ ഒരു പ്രണയസ്മാരകം നിനക്കായി ..

Wednesday, September 22, 2010

താണ്ടി ഞാനേറെ ദൂരം ,
താണ്ടുവാനുണ്ടിനിയുമേരെ.
എന്‍ മുന്നിലുല്ലോരനന്തമാം വീഥിയില്‍....
ഇനി എന്തെന്നറിയാതെ,, നോക്കിനിന്നു...
വിജനമാം പാതയില്‍ ഏകനായി ഞാന്‍
ആരെയോ തേടി നടന്നിടുന്നു..
അങ്ങകലെ ഞാന്‍ കണ്ടു, വെണ്മുകില്‍ പോല്‍ ..
നിന്നെ എന്‍ തോഴി ,പക്ഷെ അകലുന്നു
നീ എന്നില്‍ നിന്നും ഒരു മരിചിക പോല്‍...
ആരെയോ തേടും കണ്ണുകളാല്‍ ഞാന്‍
ഏകനായി ആ ഇടവഴിയില്‍..
തണല്‍ മരങ്ങള്‍ തന്‍ നടുവില്‍...
കൊഴിഞ്ഞു വീണ പുഷ്പങ്ങളാല്‍
നിബിഡമായ പാതയോരത്ത്..
പ്രതീക്ഷകള്‍ തന്‍ കൂമ്പാരത്തില്‍..
മഴയെ കാക്കും വേഴാമ്പല്‍ പോല്‍..
എന്തിനോ വേണ്ടി ഇനിയും..
കാത്തുനിന്നു..അനന്തമായി..
അറിഞ്ഞില്ലേ എന്‍ സ്നേഹം ..
അതോ കണ്ടില്ലെന്നു നടിപ്പതോ..
നിന്‍ മൌനത്താല്‍ ഇടറിയെനിദയം,
മുറിഞ്ഞുപോയ് ആയിരം ചീളുകലായ്

Tuesday, September 14, 2010

ഇരുളിനെ പേടിച്ച നാളുകള്‍...

ഇന്നലെ രാത്രി തീരെ ഉറക്കം വന്നില്ല , നടക്കണം എന്ന് തോന്നിയതിനാല്‍ ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.പകല്‍ സമയങ്ങളിലുള്ള ആരവങ്ങളെല്ലാം കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തീര്‍ത്തും ശാന്തമായ മുഖം.ഹൈ വേയിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പല്‍ മാത്രം.രാത്രിയുടെ ശാന്തത എന്റെ ഓര്‍മകളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി.ഇരുളില്‍ ഏകനായി നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ആ പഴയ പല്ലവി ഇരുമ്പി വന്നു"അമ്മേ എനിക്ക് ഇരുട്ടില്‍ പോകാന്‍ പേടിയാകുന്നു ", പകലുകളില്‍ ചേച്ചി പറഞ്ഞു തരുന്ന യക്ഷിയുടെയും പ്രേതത്തിന്റെയും കഥകള്‍ എന്നില്‍ രാത്രിയുടെ കൂരിരുള്ളില്‍ ഭയം നിറച്ചിരുന്നു .കൂര്‍ത്ത ദംഷ്ട്രകള്‍ നീട്ടി ചോരയ്കായി കൊതിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കഥകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഭീതിയുടെ കനലുകള്‍ ചേച്ചി വിതച്ചിട്ടുണ്ടാവും, പിന്നീട് ഏകനായി നില്‍കുന്ന ഓരോ വേളയിലും അവ എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപെടുത്തി,ക്ലാസ്സുകളില്‍ ഫ്രീ പിരീടുകളില്‍ അവളുടെ കൂട്ടുകാരികള്‍ പറയുന്ന കഥകള്‍ അതിലും ഭംഗിയായി ഞങ്ങള്ക് മുന്നില്‍ അവതരിപിക്കാന്‍ ചേച്ചിക്ക് കഴിഞ്ഞു , ഞാനും ചന്ദ്രേട്ടനും,ചിന്നുവും അത് കേട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ചിരിക്കും.ചേച്ചിയെക്കാളും ചെറിയ മൂപ്പുന്ടെങ്കിലും ചന്ദ്രേട്ടനും ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു.നട്ടുച്ച നേരങ്ങളില്‍ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയാല്‍ മുക്കികൊല്ലുന്ന പ്രേതത്തെ പറ്റി അവള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും അമ്മൂമ്മ പറയും അത് ഉള്ള കാര്യം തന്നെയാണെന്ന്. ഇരുളില്‍ ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടായാല്‍ എനിക്ക് ധൈര്യമാന്ന് അപ്പോള്‍ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഇരുളിനെ നോക്കി ഞാന്‍ കൊഞ്ഞനം കുത്തും ഒരു വീരനെ പോലെ ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങും.അതെ പോലുള്ള ഇരുളില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ അച്ഛനെയും ആദ്യമായി കാണുന്നത് എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ രാത്രിയ്ല്‍ പെട്ടിയും തൂക്കി ഇരുഉട്ടിനെ ഭയക്കാതെ വരുന്ന അച്ഛന്‍, അതെ പോലെ തന്നെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക് ശേഷം എന്നോട് പറയാതെ അതെ പെട്ടിയും എടുത്ത് ഇരുളിലേക്ക് പോകുന്ന അച്ഛന്‍. പിന്നെ ഓരോ രാത്രിയും കാത്തിരിപ്പാണ് ഇരുളിലേക്ക് അച്ഛന്‍ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് , ചോര കുടിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കയ്യില്‍ പെട്ടാല്‍ അച്ഛനെയും കൊല്ലുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, അപ്പോള്‍ അവള്‍ പറയും അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ ഇരുമ്പിന്റെ അംശമുള്ള സാധനം വല്ലതും ഉണ്ടാവും അത് കൊണ്ട് യക്ഷിയെ പേടിക്കേണ്ടെന്നു, എന്നാലും എനിക്ക് സമാധാനമാവില്ല ഒരു ഇരുമ്പാണി സംഘടിപിചു ഞാന്‍ കയ്യില്‍ വെച്ച് അച്ഛന് കൊടുക്കാന്‍, പക്ഷെ ഒരിക്കലും അച്ഛന്‍ പോകുന്ന സമയം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല , രാത്രിയ്ല്‍ എന്റെ അരികില്‍ കിടന്നിരുന്ന അച്ഛനെ രാവിലേക്ക് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല ,പിന്നീട് വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദിവസമാന്നു , വീണ്ടും ഒരു രാത്രിക്കായി . ഒരു രാത്രിയ്ല്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയ അച്ഛന്‍ ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി തന്നെ തിരിച്ചു പോയി, പുലര്‍ച്ചെ ആയിരുന്നു യാത്ര അതുവരെ കാഞ്ഞങ്ങാട് മാത്രം വരെ കണ്ടിരുന്ന ഞാനും ചേച്ചിയും പുതിയ സ്ഥലങ്ങളിലെക്കെതിയപ്പോള്‍ കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്ന് , പിന്നീട് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു ഇരുളില്‍ എന്നും അച്ഛന്‍ വന്നിരുന്നത് ഈ കൊട്ടിയൂര്‍ക്കാനെന്നും ഞങ്ങള്‍ ഇനി അച്ഛന്റെ കൂടെ ആണെന്നുമുള്ള സത്യങ്ങള്‍.ആദ്യം ആ ചുറ്റുപാടുകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമയെങ്കിലും പിന്നീട് എനിക്ക് നഷ്‌ടമായ സ്വതന്ത്രങ്ങള്‍ ബോധ്യമായി ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ആര്മാധിച്ചു കളിയ്ക്കാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നഷ്ടമായി . വല്ല്യമ്മ, ബാലമ്മ ,ചന്ദ്രേട്ടന്‍ പിന്നെ ചിന്നൂനെയും എനിക്ക് നഷ്ടമായി. ബാലമ്മ പാല് കരക്ക്കുമ്പോള്‍ മണിക്കുട്ടിയെ ആര് പിടിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു,കണ്ടത്തിലെയും തറവാട്ടിലെയും തെയ്യങ്ങള്‍ നഷ്ടമായി . ഓരോ അവധിയ്കും തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ ഭയങ്കര ആവേശമായിരുന്നു.പക്ഷെ ചിലതൊക്കെ തിരിച്ചു പിടിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും ഭയപെടുതുന്ന രാത്രികള്‍ അവിടം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു ,അച്ഛന്റെ കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചു ഞാന്‍ ആ ഇരുളിലേക്ക് കൊഞ്ഞനം കുത്തി.. പക്ഷെ പിന്നീട് ആ ഭയം എന്നെ വിട്ടു പോയ്‌ കളഞ്ഞു രാത്രി എന്നതിന് പകരം പകലിനെയാണ് ഞാന്‍ ഭയപെട്ടത് കാരണം എനിക്ക് ജീവിക്കാന്‍ പേടിയ ഇപ്പോളും .......