നിന്നെ ഞാന് പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞപോള്
എന്നുള്ളില് നിന്നോട് പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നില്ല
കണ്ണില് കപടപ്രണയത്തിന് ലഹരി നിറച്ചു ഞാന്
നിന് പിറകെ നടന്നോതി നീ എന്റെത്
ചങ്ങാതിമാരുടെ പ്രണയകേളികള്, എന്നില്
നിറച്ചൊരു വാശി അതായിരുന്നു നീ
വിരസമാം വേളയില് ഹരം പകരുവനുല്ലൊരു
നേരം പോക്കായിരുന്നു നീയെനിക്ക്
പലകുറി നീയെന്നില് നിന്നോളിക്കുമ്പോഴും
നിന് മുന്നില് വന്നു മന്ദഹസിച്ചതും വെറുതെ
പിന്നീട് ഒരു നാള് നിന് കണ്ണുകളില്
പ്രേമാലഹരിയുമായി വന്നപ്പോള് ,ഞാന് ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു
നിനക്ക് പിഴ പറ്റി,ഞാന് നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നില്ല പെണ്ണെ ..
പക്ഷെ! പ്രണയിക്കുന്നില്ലെങ്കില് എന്തിനു ഞാന്
നിന്നെ എന് പ്രണയത്തിന് ചതിയില് വീഴ്ത്തി
പ്രണയിക്കാന് അറിയാതിരുന്ന എന്നെ നീ
പ്രണയത്തിന് സുഖവും വേദനയും അറിയിച്ചു
പിഴച്ചതെനിക്കാന് നിനക്കല്ല പെണ്ണെ ,
നീയെന് നഷ്ടം , എന് തീരാനഷ്ടം
കപട്യമില്ലാതെ ഞാന് പറയട്ടെ
പെണ്ണേ ,നിന്നെ ഞാന് പ്രണയിക്കുന്നു
പറയാന് ബാക്കിയായതും ഓര്മകളില് മായാത്തതും ,പിന്നെ എന്റെ ഭ്രാന്തന് കല്പനകളും ...
Tuesday, April 12, 2011
Sunday, December 19, 2010
എന്തിനു നീയെന്നെ സ്നേഹിച്ചു......
വേര്പിരിയാനാനെങ്കില് എന്തിനു നീയെന്നെ സ്നേഹിച്ചു?..
വര്ണങ്ങളില്ലാത്ത എന് ജീവിതത്തില് എന്തിനു
പ്രണയത്തിന് വര്ണങ്ങലാല് മഴവില്ല് തീര്ത്തു?..
ഇരുളുകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്നെ നീ എന്തിനു
വെളിച്ചത്തില് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു? .
മരുഭൂമി പോല് വരണ്ടൊരെന് മനസ്സില്
സ്നേഹത്തിന് കുളിര്മയായി തഴുകി ?...
ഓര്ക്കുവനായി ഏറെ പ്രിയ നിമിഷങ്ങള് എനിക്കായി
മാത്രം സമ്മാനിച്ച്, എന്തെ നീയെന്നെ വിട്ടകന്നു പോയി..
എന് കണ്ണുകളെ വഞ്ചിച്ചൊരു..മരീചിക
മാത്രമായിരുന്നോ നീ??
അതോ നിദ്രയുടെ ഏതോ യാമത്തില്
കണ്ടൊരാ വര്ണസ്വപ്നമോ ?
വര്ണങ്
പ്രണയത്തിന് വര്ണങ്ങലാല് മഴവില്ല് തീര്ത്തു?..
ഇരുളുകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന എന്നെ നീ എന്തിനു
വെളിച്ചത്തില് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു? .
മരുഭൂമി പോല് വരണ്ടൊരെന് മനസ്സില്
സ്നേഹത്തിന് കുളിര്മയായി തഴുകി ?...
ഓര്ക്കുവനായി ഏറെ പ്രിയ നിമിഷങ്ങള് എനിക്കായി
മാത്രം സമ്മാനിച്ച്, എന്തെ നീയെന്നെ വിട്ടകന്നു പോയി..
എന് കണ്ണുകളെ വഞ്ചിച്ചൊരു..മരീചിക
മാ
അതോ നിദ്രയുടെ ഏതോ യാമത്തില്
കണ്ടൊരാ വര്ണസ്വപ്നമോ ?
Thursday, November 25, 2010
പരിചിതര്ക്ക് നടുവില് അപരിചിതനായി..
കുറേ നാളായി ഒരു ബ്ലോഗ് എഴുതിയിട്ട്, ഏകദേശം ഒരു മാസത്തോളം എന്തോ ഒന്നിനോടും ഒരു താല്പര്യം തോന്നുന്നില്ല,ഒരു തരം മടുപ്പ് അത് പുതുമയൊന്നുമല്ല, പക്ഷെ ആ മടുപ്പ് അധികകാലം നീണ്ടു നില്ക്കാറില്ല ,എന്നിട്ടും ഇതെന്തേ ഇത്തവണ ഇങ്ങനെ.കൈകള്ക്ക് പോലും തളര്ച്ച, ചിന്തകള് വഴി തെറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
മുന്നില് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നരിയതെയുള്ള പോക്ക്.നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്റെ പോസ്റ്റുകളെല്ലാം എന്തെ ഇങ്ങനെയെന്നു,എന്തോ ഞാന് ജീവിതത്തില് ഇങ്ങനെയാണ് ഒന്നിനോടും അമിതമായി ആവേശമില്ലാതെ നിര്വികാരമായി മുന്നോട്ട്.
ജീവിതത്തെ എനിക്ക് പേടിയില്ലെന്ന് പലപ്പോഴും ആണയിട്ടു പറയുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളിലെ ഭീരുതത്തെ ഞാന് അമര്ത്തി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.ഒന്നും ചെയ്യാന് പറ്റാത്തൊരു അവസ്ഥ.ഈ പോസ്റ്റ് തന്നെ എഴുതാന് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി.എന്നിട്ടും., ഇന്നും രാവിലെ എഴുന്നെല്കാന് വൈകി, പിന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ഓഫീസിലെതിയപ്പോലെക്കും സമയം കുറെ ആയി.ഇത് തന്നെ ആവര്ത്തിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ നാളായി,ലേറ്റ് രെജിസ്റ്ററില് ഒപ്പിടുമ്പോള് എം.ഡി യുടെ കണ്ണുകളില് നോക്കാതിരിക്കാന് പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ അയാള് പേര് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു എന്താടോ എന്നും ലേറ്റ് ആവുന്നതെന്ന്,ഒരുതരതിനായ് പരതവേ മനസ്സില് തോന്നിയ കള്ളം തട്ടി വിട്ടു.ഇനി മുതല് നേരത്തെ എത്താനുള്ള താക്കീതും തന്നു അയാള് എന്നെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. മടുപ്പ് കലര്ന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ്ടും. ചായ കുടിക്കാനായി പോകാം എന്ന് വിജിത്ത് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് കൂടെ ഇറങ്ങി ചെന്നു.കയ്യില് കാശില്ലാതെ കുറെ ദിവസമായി, ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാല് മാത്രം കൂടെ ചെല്ലും,വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ അത് നിയന്ത്രിക്കാന് പഠിച്ചു.വീണ്ടും അരമണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞു മോണിറ്ററിന്റെ മുന്നില് കുത്തിയിരിപ്പായി.എനിക്ക് വെറുപ്പ് പിടിക്കുന്നു,പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം, വര്ക്ക് ടൈമില് സോഷ്യല് നെറ്റ് വര്ക്കിംഗ് സൈറ്റുകള് നിരോധിച്ചിരുന്നു, എന്നാലും എം.ഡി യുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു ഞാന് അതില് കേറി.വന്നിരിക്കുന്ന സ്ക്രാപുകള് ചെക്ക് ചെയ്തു.ഒരു പ്രാവശ്യം കയ്യോടെ പിടിച്ചതാന്നു.ഒരു ലെറ്റര് എഴുതിച്ചു വിട്ടു,മാപ്പ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ലെറ്റര് .
ഉച്ചയ്ക്ക് വീണ്ടും വിജിത്ത് വിളിച്ചു, ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് അതും കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു മെല്ലെ വന്നുള്ളൂ.ഫ്രന്റ് ഓഫീസിലെ ചേച്ചിമാരോട് കുറച്ചു സമയം കത്തിയടിച്ചു.ആകെയുള്ള ആശ്വാസം അവരൊക്കെയാണ്, മനസ്സില് പേടി തോന്നുമ്പോള് ഫ്രന്റ് ഓഫീസില് പോയി മീനചേച്ചിയെ കണ്ടാല് അമ്മയെ കണ്ടൊരു ആശ്വാസം.പണ്ടേ അങ്ങനെയാണ് മനസ്സില് എന്ത് പേടി തോന്നിയാലും അമ്മയെ കണ്ടാല് എനിക്ക് ആശ്വാസമാവും. അപരിചിത്വമുള്ള ചുറ്റുപാടുകളില് ആ ശബ്ദം കേള്ക്കാന് അല്ലെങ്കില് അമ്മയെ പോലെ വാത്സല്യം തരുന്ന ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാല് എനിക്ക് ആശ്വാസമാകും.ഇവിടെ മീനചേച്ചി വന്നപ്പോള് എനിക്കെതണ്ടാതുപോലെയൊക്കെ തന്നെ തോന്നുന്നു.
ഞാനെന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കുറിച്ച് വെച്ചത് അറിയില്ല, എനിക്കെന്തൊക്കെയോ ശ്വാസം മുട്ടും പോലെ തോന്നുന്നു, താമസിക്കുന്ന വീട്ടില് വല്ലാത്ത അപരിചിത്വം കൂടെയുള്ള ചങ്ങാതിമാര് പോലും അപരിചിതര് പോലെ.തികച്ചും പരിചിതര്ക്ക് നടുവില് ഒരു അപരിചിതനായി .സ്വന്തമെന്നു കരുതിയവര് പോലും സ്വന്തമല്ലാത്ത അവസ്ഥ. അറിയില്ല എന്തെ എനിക്കിങ്ങനെ???
മുന്നില് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നരിയതെയുള്ള പോക്ക്.നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്റെ പോസ്റ്റുകളെല്ലാം എന്തെ ഇങ്ങനെയെന്നു,എന്തോ ഞാന് ജീവിതത്തില് ഇങ്ങനെയാണ് ഒന്നിനോടും അമിതമായി ആവേശമില്ലാതെ നിര്വികാരമായി മുന്നോട്ട്.
ജീവിതത്തെ എനിക്ക് പേടിയില്ലെന്ന് പലപ്പോഴും ആണയിട്ടു പറയുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളിലെ ഭീരുതത്തെ ഞാന് അമര്ത്തി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.ഒന്നും ചെയ്യാന് പറ്റാത്തൊരു അവസ്ഥ.ഈ പോസ്റ്റ് തന്നെ എഴുതാന് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി.എന്നിട്ടും., ഇന്നും രാവിലെ എഴുന്നെല്കാന് വൈകി, പിന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ഓഫീസിലെതിയപ്പോലെക്കും സമയം കുറെ ആയി.ഇത് തന്നെ ആവര്ത്തിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറെ നാളായി,ലേറ്റ് രെജിസ്റ്ററില് ഒപ്പിടുമ്പോള് എം.ഡി യുടെ കണ്ണുകളില് നോക്കാതിരിക്കാന് പരമാവധി ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ അയാള് പേര് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു എന്താടോ എന്നും ലേറ്റ് ആവുന്നതെന്ന്,ഒരുതരതിനായ് പരതവേ മനസ്സില് തോന്നിയ കള്ളം തട്ടി വിട്ടു.ഇനി മുതല് നേരത്തെ എത്താനുള്ള താക്കീതും തന്നു അയാള് എന്നെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. മടുപ്പ് കലര്ന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വീണ്ടും. ചായ കുടിക്കാനായി പോകാം എന്ന് വിജിത്ത് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് കൂടെ ഇറങ്ങി ചെന്നു.കയ്യില് കാശില്ലാതെ കുറെ ദിവസമായി, ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാല് മാത്രം കൂടെ ചെല്ലും,വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ അത് നിയന്ത്രിക്കാന് പഠിച്ചു.വീണ്ടും അരമണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞു മോണിറ്ററിന്റെ മുന്നില് കുത്തിയിരിപ്പായി.എനിക്ക് വെറുപ്പ് പിടിക്കുന്നു,പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം, വര്ക്ക് ടൈമില് സോഷ്യല് നെറ്റ് വര്ക്കിംഗ് സൈറ്റുകള് നിരോധിച്ചിരുന്നു, എന്നാലും എം.ഡി യുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു ഞാന് അതില് കേറി.വന്നിരിക്കുന്ന സ്ക്രാപുകള് ചെക്ക് ചെയ്തു.ഒരു പ്രാവശ്യം കയ്യോടെ പിടിച്ചതാന്നു.ഒരു ലെറ്റര് എഴുതിച്ചു വിട്ടു,മാപ്പ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ലെറ്റര് .
ഉച്ചയ്ക്ക് വീണ്ടും വിജിത്ത് വിളിച്ചു, ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് അതും കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു മെല്ലെ വന്നുള്ളൂ.ഫ്രന്റ് ഓഫീസിലെ ചേച്ചിമാരോട് കുറച്ചു സമയം കത്തിയടിച്ചു.ആകെയുള്ള ആശ്വാസം അവരൊക്കെയാണ്, മനസ്സില് പേടി തോന്നുമ്പോള് ഫ്രന്റ് ഓഫീസില് പോയി മീനചേച്ചിയെ കണ്ടാല് അമ്മയെ കണ്ടൊരു ആശ്വാസം.പണ്ടേ അങ്ങനെയാണ് മനസ്സില് എന്ത് പേടി തോന്നിയാലും അമ്മയെ കണ്ടാല് എനിക്ക് ആശ്വാസമാവും. അപരിചിത്വമുള്ള ചുറ്റുപാടുകളില് ആ ശബ്ദം കേള്ക്കാന് അല്ലെങ്കില് അമ്മയെ പോലെ വാത്സല്യം തരുന്ന ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാല് എനിക്ക് ആശ്വാസമാകും.ഇവിടെ മീനചേച്ചി വന്നപ്പോള് എനിക്കെതണ്ടാതുപോലെയൊക്കെ തന്നെ തോന്നുന്നു.
ഞാനെന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കുറിച്ച് വെച്ചത് അറിയില്ല, എനിക്കെന്തൊക്കെയോ ശ്വാസം മുട്ടും പോലെ തോന്നുന്നു, താമസിക്കുന്ന വീട്ടില് വല്ലാത്ത അപരിചിത്വം കൂടെയുള്ള ചങ്ങാതിമാര് പോലും അപരിചിതര് പോലെ.തികച്ചും പരിചിതര്ക്ക് നടുവില് ഒരു അപരിചിതനായി .സ്വന്തമെന്നു കരുതിയവര് പോലും സ്വന്തമല്ലാത്ത അവസ്ഥ. അറിയില്ല എന്തെ എനിക്കിങ്ങനെ???
Monday, October 25, 2010
മനസ്സില് വിരിഞ്ഞൊരാ പ്രണയത്തിന് പൂക്കള്...
ഞാന് പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട്, പലപ്പോഴായി ജീവിതത്തില്, പക്ഷെ അതില് തുറന്നു പറയാന് തോന്നിയത് ആകെ ഒന്ന് മാത്രം എന്നാലും മനസ്സില് ഇന്നും ആ മുഖങ്ങള് തെളിഞ്ഞു കാണാം, ഒരാളുടെതോഴികെ, അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം ,പ്രണയം എന്ന് പറയുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല ,കാരണം ആ പ്രായത്തില് എനിക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ അര്ഥം അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നും അവള് എന്റെ മനസിലുണ്ട് ഗീതാഞ്ജലി അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര് ,അങ്കനവാടിയില് എന്നും അവളുടെ കൂടെയിരിക്കനായിരുന്നു എനികിഷ്ടം ,അവള്ക്കും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു അവള് കൊണ്ട് വന്നിരുന്ന ബിസ്കുടുകള് എനിക്ക് മാത്രമേ തന്നിരുന്നുള്ളു ,പാട്ടുകള് എനിക്ക് മാത്രമായി പാടി തന്നിരുന്നുള്ളു, ആര് ചോദിച്ചാലും എനിക്കവളെ കുറിച്ച് മാത്രമേ പറയാന് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു, ഞാന് കരയുമ്പോള് കൂടെ കരഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരി, പക്ഷെ അവളുടെ അവ്യക്തമായ രൂപം മാത്രമേ എനിക്ക് ഇന്നുള്ളൂ, പക്ഷെ എനിക്കായി കരഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകള് ഇന്നുമെന്റെ മനസ്സില് ഉണ്ട്, അക്ഷരമാലകളില് ഓരോ അക്ഷരം പഠിക്കുമ്പോഴും ,'ഋ' എനിക്ക് എന്നും കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പു രസമായിരുന്നു തന്നത്.അങ്കണവാടി മുറ്റത്തെ മണലില് അക്ഷരങ്ങള് എഴുതിപ്പികുമ്പോള് 'ഋ' എന്റെ കുഞ്ഞി കൈകള്ക്ക് വഴങ്ങിയിരുന്നില്ല, ടീച്ചറുടെ ശകാരങ്ങള് എന്റെ മനസിനെ മുരിവേല്പിച്ചപോള് എനിക്കായി തേങ്ങിയ ആ കണ്ണുകള് ഞാന് മറക്കില്ല , അങ്കണവാടി വിട്ട ശേഷം ഞാന് അവളെ കണ്ടില്ല , ഇപ്പോള് എവിടെയെന്നറിയില്ല, എങ്കിലും എന്റെ മനസ്സില് പൂത്തൊരാ ആദ്യ പ്രണയ പുഷ്പം വാടാതെ നില്ക്കുന്നു, ഏതു കോണിലാണെങ്കിലും നേരുന്നു സഖീ നിനക്ക് ഭാവുകങ്ങള്..
പിന്നീടും പല പെണ്കുട്ടികളെ ഞാന് പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട് തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില് ഒന്നാമതായ പെണ്കുട്ടി മുതല് മത്സര വേദികളില് എന്റെ കൂടെ മത്സരിച്ചവരോട് വരെ, പക്ഷേ ആ പൂകളെല്ലാം ഒരിക്കലും തളിര്തിരുന്നില്ല, വിരിയുന്നതിനു മുന്പേ വാടി പോയവയയിരുന്നു.
പിന്നീട് +2 വിനു പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു തുടര്ച്ചയായ 2 കൊല്ലം ഞാന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ പ്രണയിക്കുന്നത്, എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാര്ക്കല്ലാതെ ആര്കും അറിയുമായിരുന്നില്ല അത്, പക്ഷെ തുറന്നു പറയാനാവാതെ അതും എന്റെ മനസ്സില് വാടി കരിഞ്ഞു, പിന്നീട് അത് കഴിഞ്ഞു കോളേജ് പഠനത്തിനിടെ മെലിഞ്ഞു കണ്ണട വെച്ചൊരു പാട്ടുകാരി എന്റെ മനസ്സില് വന്നു, പക്ഷെ എനിക്ക് മുന്പേ എന്റെ ചങ്ങാതി അവളുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കി.
പിന്നെ ഞാന് ആദ്യമായി ഒരു പെണ്കുട്ടിയോട് പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞു, പക്ഷെ എന്റെ സ്നേഹം മനസിലാക്കാന് അവള്ക്കു പറ്റിയില്ല എന്നാലും ഞാന് ആ പ്രണയത്തെ ആസ്വദിച്ചു, ഒരു പാട് സ്നേഹിച്ചു ഇന്നും പൂക്കാതെ എപ്പോഴായാലും വാടാമെന്നപോലെ ആ പൂവ് എന്റെ മനസ്സില് തളിര്ത്തു നില്ക്കുന്നു.
പക്ഷെ ഗീതാഞ്ജലി, എന്നോ നഷ്ടമായ എന്റെ ബാല്യകാലസഖി, ചാക്രികമായ ഈ ജീവിത പ്രയാണത്തില് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമോ എന്നറിയാതെ ,എനിക്കായി നനയിച്ച ആ കണ്ണുകള് തേടി ഒരു യാത്ര..ഇന്നെതോ ലോകത്ത് സ്വന്തബന്ധങ്ങളുടെ ഇടയില് ആഹ്ലാദവതിയായി കഴിയുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കട്ടെ...
പിന്നീടും പല പെണ്കുട്ടികളെ ഞാന് പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട് തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില് ഒന്നാമതായ പെണ്കുട്ടി മുതല് മത്സര വേദികളില് എന്റെ കൂടെ മത്സരിച്ചവരോട് വരെ, പക്ഷേ ആ പൂകളെല്ലാം ഒരിക്കലും തളിര്തിരുന്നില്ല, വിരിയുന്നതിനു മുന്പേ വാടി പോയവയയിരുന്നു.
പിന്നീട് +2 വിനു പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു തുടര്ച്ചയായ 2 കൊല്ലം ഞാന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ പ്രണയിക്കുന്നത്, എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാര്ക്കല്ലാതെ ആര്കും അറിയുമായിരുന്നില്ല അത്, പക്ഷെ തുറന്നു പറയാനാവാതെ അതും എന്റെ മനസ്സില് വാടി കരിഞ്ഞു, പിന്നീട് അത് കഴിഞ്ഞു കോളേജ് പഠനത്തിനിടെ മെലിഞ്ഞു കണ്ണട വെച്ചൊരു പാട്ടുകാരി എന്റെ മനസ്സില് വന്നു, പക്ഷെ എനിക്ക് മുന്പേ എന്റെ ചങ്ങാതി അവളുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കി.
പിന്നെ ഞാന് ആദ്യമായി ഒരു പെണ്കുട്ടിയോട് പ്രണയം തുറന്നു പറഞ്ഞു, പക്ഷെ എന്റെ സ്നേഹം മനസിലാക്കാന് അവള്ക്കു പറ്റിയില്ല എന്നാലും ഞാന് ആ പ്രണയത്തെ ആസ്വദിച്ചു, ഒരു പാട് സ്നേഹിച്ചു ഇന്നും പൂക്കാതെ എപ്പോഴായാലും വാടാമെന്നപോലെ ആ പൂവ് എന്റെ മനസ്സില് തളിര്ത്തു നില്ക്കുന്നു.
പക്ഷെ ഗീതാഞ്ജലി, എന്നോ നഷ്ടമായ എന്റെ ബാല്യകാലസഖി, ചാക്രികമായ ഈ ജീവിത പ്രയാണത്തില് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമോ എന്നറിയാതെ ,എനിക്കായി നനയിച്ച ആ കണ്ണുകള് തേടി ഒരു യാത്ര..ഇന്നെതോ ലോകത്ത് സ്വന്തബന്ധങ്ങളുടെ ഇടയില് ആഹ്ലാദവതിയായി കഴിയുന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കട്ടെ...
Wednesday, September 29, 2010
Wednesday, September 22, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)